Varsoviae nata
per rete divulgata
ad omnia scitu digna spectans

Solis die 5 mensis Julii 2020
Prima
Nuntii
Acta
Crater nugarum
Miscellanea
In orbe
Politica
Scientiae
Valetudo & medicina
Athletica
Oeconomia
Homines
Socialia
Percontatio
Religio
Opiniones
Insolita
Chronicae
Epistula Leonina
Sanctus
Matterae
In Tempore "Coronario"
Cultura
Historia
Biographiae
Cinemata
Libri
Cultus Civilis
Poesis
Ellenica
Gnomon
Otium
Ars vivendi
Periegetica
Crucigramma
Hebdomada aenigmatum
facetiae
Fabulae
Holmesiaca
Detector Vacca
Narrationes
Superbia & odium
Crabatus
Varia
Vita Latina
Textus varii
Scholastica
Epistulae lectorum
Tempestas
Qui simus
Archiva
Annus 2020
Annus 2019
Annus 2018
Annus 2017
Annus 2016
Annus 2015
Annus 2014
Annus 2013
Annus 2012
Annus 2011
Annus 2010
Annus 2009
Annus 2008
Annus 2007
Annus 2006
Annus 2005
Annus 2004

ELLENICA

De foribus Graecis

θύρα: ianua, foris, fauces

Tamquam ex eadem stirpe vocis Graecae, vox Latina gignitur: velut is grammaticus Pokorny indicavit, θύρα ut “foris” significare potest, quoniam radix illa *dhur ambobus est. Nomen praeterea Italicum “foresta” –id est Latine nemus, silva- eodem modo nuncupatur non secus ac verbum “forestiero” –id est Graece ξένος- itemque verba Anglica Germanicaque “door” atque “tur”. Cum de cantibus tamen amorosis dicatur, verbum optimum est nobis, quod in voce amorosissima παρακλαυσίθυρον exauditur.

Primus ille Plutarchus in libello suo “Amatorio” (Mor. 47, 753b) de canto extra ianuas, quod saepissime τὸ παρακλαυσίθυρον nominatur (verbum attamen ἃπαξ legi potest), conscripsit:

τίς οὖν ὁ κωλύων ἐστὶ κωμάζειν ἐπὶ θύρας, ᾄδειν τὸ παρακλαυσίθυρον, [b] ἀναδεῖν τὰ εἰκόνια, παγκρατιάζειν πρὸς τοὺς ἀντεραστάς;

“Quis enim trepidationem ad fores impediet, sive cantum canere seclusi, sive imaginunculas contexere, sive adversariis concertare amorosis?”

Is quoque Theocritus ἐν τῶι τρίτωι εἰδυλλίωι de cantu amoris bucolici indicavit:

Ὦ χαρίεσσ' Ἀμαρυλλί, τί μ' οὐκέτι τοῦτο κατ' ἄντρον

παρκύπτοισα καλεῖς, τὸν ἐρωτύλον; ἦ ῥά με μισεῖς;

ἦ ῥά γέ τοι σιμὸς καταφαίνομαι ἐγγύθεν ἦμεν,

νύμφα, καὶ προγένειος; ἀπάγξασθαί με ποησεῖς.

Eheu suavis Amarilli, quid iam clam extans dilectum

in hoc antrum non avocas? Utrum me despicis?

an tibi camusus adesse videor, puella, atque

horridus? Me suspendi suades!

Andreas Latine interpretatus est

Scripsit Didacus et Franciscus Ticinensis



Profectae de profectura edita sunt!

  SANCTUS
EVANGELIUM SECUNDUM LUCAM (cap.XXIV)
Ultimum capitulum in Latinitatem classicam conversum
  CINEMATA
LONGISSIME
Fabula lepida trium senum
  ELLENICA
Πιέζω
De origine verborum (XXXV)
  ELLENICA
Ἀλεξία
De origine verborum (XXXIV)
  ELLENICA
ΓΝΩΜΗ Β'

 

Latine loqui disce!!


Subnotationes fient
ante finem Septembris.

==============

=============

AMICI EPHEMERIDIS: