ATHLETICA
VENI,
 Veni, vidi, non vici
De gravi clade in Britannia accepta a
“pedatoria” Mediolani legione
“Infandum regina iubes renovare
dolorem…” mesto vultu Aeneas ad Didonem conversus haec
verba dixit de Troia incensa atque deleta narraturus.
Eodem dolore affectus gravem cladem
“pedatoriam” narrabo, quae Silvium nuper afflixit.
Priorem cladem in urbe Mediolano quindecim
fere dies abhinc legio vestem rubro-nigram induta accepit,
attamen Silvius, Leonardo magistro suisque pila ludentibus
magnopere confisus, ardenter speraverat in Britannia legionem
Mediolanam Manchesterianos (quos aspicite!)  profligaturam esse ad honorem violatum ulciscendum.
Qui semper vincere consuevit, qui invictus
sibi esse videtur, se vinci posse non patitur; fortuna aliquando
mutatur et superbos in polverem deicit.
Quater, quater Alexii Fergusonis legio
Mediolanam ianuam violavit, quater Silvius rotundis telis
coniectus est, quater animo relictus est, quater paululum se
recepit medico sollicito adiuvante.
“Leonarde, Leonarde – inquit
– meam legionem redde mihi!”
Lacrimarum rivum effundebat, cum Daniela
quaedam, (quae Sancta sine dubio non erat) digitum medium
extollens (hic elegans gestus ostenditur), in villam
intravit haec verba, propter caedem Mediolanam, dicens “Deus
extramaledicat Anglicis!”; digitum observans timuit Silvius
ne Sancta prostatam vellet inspicere; “Nolo, minime
volo!” clamavit; ea autem, cum eius animum confirmavisset,
benigne lacrimas effusas ampulla collegit.
Erant ibi ex impudicis spectaculis
stallulae, quae libidinose se moventes Silvium in amplo lecto
Putiniano (in quo res gestae amatoriae more Apulo evenerant)
iacentem recreare conabantur.
Huc accurrite vos, qui Silvio fovetis!
Quidam neapolitanus citarista, nomine
Apicella, frustra hilari vultu canebat “Amor vincit, odium
perit”. Paulo post censuit minime oportere de
“victoria” cantare caede britannica facta.
Frustra malus poeta Bondius, (quem in
imagine adposita aspicis) qui olim communista fuerat,
carmina Brambillae et Carfagnae dicata
« media » voce et animo commotus recitabat.
Galliani, sphaerarum sodalis, desiste,
quaeso, propter ianuam Mediolanam quater violatam, caput tuum
excutere (in capite scripti huius eum admiramini), quod
amplo caseo rotunda forma simile est; quam citissime Britanniam
desere, tam tristem nobis, ad Silvii lectum accurre !
Tu, Confalonieri, semper Fidelis,
clavichordii auxilio succurre amico Silvio graviter laboranti!
Huc accurre, tu quoque, teutonica Angela, ad
arcorensem recreandum, dic ei “Cucù!”, fac ut paululum
subrideat!
Obsecro vos, o iudices rubras togas induti,
vos qui in urbe Roma partem dexteram ab electionibus deiecistis,
vos tunc demum misereat tanti doloris, qui maximum Italiae
rectorem affecit ! Quare, quare clades cladem sequitur?
Tu, Luciane Pavarotti, in terram animantium
revertere, canta, obsecro, pro Silvio tantum, illud Puccinianum
lyricum carmen “Prima luce vincam!”… solacii
causa.
Tu quoque, gallica Carla, valde bona femina,
tu, quam puduit temporibus istis italico genere esse, cithara et
suavi tua voce Silvii aures permulce!
O Turcorum rector Erdogan, te demum obsecro,
Silvii domum citissime pete, tecum porta aliquam ventris
saltatricem, quae eroticis motibus Silvium fessum extollere
possit.
Nemo praeter servos et adulatores accurrit.
Nihil est quod aliquid solacii Silvio
afferat.
« Altis de montibus
umbrae… » arcorensem villam, dolore affectam et
lacrimis perfusam operiunt.
Scripsit Dominicus Caveosanus - 14/03/2010 11h08
.
.
|
